De pratende hond


<- Terug

|



Pratende honden – wie kent ze niet. Denk bijvoorbeeld aan Scooby Doo, Goofy, Bommel en Samson (van Gert).

Grappig, schattig, vermakelijk. Het doet menig hondenbezitter fantaseren over zijn hond en hoe grappig het zou zijn wanneer deze zou kunnen praten. Veel honden baasjes praten wel eens vóór hun hond. Bij bepaalde gedragingen of gezichtsuitdrukkingen van hun vierpotig oogappeltje wordt bijzonder creatief de lege tekstballon ingevuld, vaak tot grote vermakelijkheid van de overige gezinsleden en omstanders.

Heel toevallig kwam ik op internet een apparaatje tegen welke hondengeluiden vertaalt naar woorden die mensen kunnen begrijpen. Een blafvertaler. Het bestaat echt! Uiteraard is zulks uitgevonden in Japan, alwaar ze wel meer twijfelachtige toepassingen hebben verzonnen om het hond, maar vooral baasje, ‘makkelijker’ te maken. Laat ik niet verder ingaan de ‘sex-doll’ voor jouw geliefde kwispel. (Echt waar, ook dit bestaat!)

Wanneer ik zulke idioterie tegenkom begin ik mij direct af te vragen of hier een markt voor is, zijn er werkelijk mensen die dit soort lachwekkende producten met serieuze redenen aanschaffen.. Hollanders zijn doorgaans nuchter, bij ons zou dit product waarschijnlijk niet aanslaan. En gelukkig maar, denk ik dan.

Honden zijn in de eerste plaats hónden! Het is voor menig hondenbezitter al lastig genoeg om dit principe te begrijpen en ook toe te passen. Tijdens het opvoeden maar ook gedurende de algemene en algehele omgang met de hond. Honden zijn honden. Honden blaffen, grommen, piepen, janken, snurken. Honden praten niet. En dat is in mijn ogen maar goed ook.

Over het algemeen sta ik bekend als een denker met een goed ontwikkeld vermogen tot fantaseren. Kaat zou Kaat niet zijn als zij hierover niet zou fantaseren.. Dus stel ik mij een pratende hond voor in een gemiddeld gezin. Kwispel discussieert vrolijk (of minder) mee met de gezinsleden. Zeurt om eten, vraagt of er naar een andere zender gezapt kan worden als de vrouw des huizes naar een uitzending  van de hondenfluisteraar zit te kijken. Zeurt nog eens om eten en wanneer hij het krijgt, zeurt hij om lékker eten. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Je zou wensen dat er een aan- en uitknop aanwezig is; Maar hé, je wilde toch zelf dat hij kon praten?

Aan de andere kant zijn er ook momenten waarop het erg handig, misschien noodzakelijk zou kunnen zijn, een pratende hond. Zoals bij vrienden van mij die onlangs hun geliefde kwispel achter de regenboog hebben moeten brengen. Hij was zwaar en ongeneeslijk ziek, volgens de dierenarts moest hij al wekenlang zwaar pijn hebben geleden. Zijn baasjes konden nauwelijks iets aan hem merken, macho als hij was. Het blijft natuurlijk een onbeantwoorde vraag, maar wellicht hadden ze hem kunnen helpen- misschien zelfs redden, als hij had kunnen zeggen waar hij pijn had. Wishful thinking…. En of het Japanse apparaatje in dit geval uitkomst had geboden is twijfelachtig.

Voor wie nog twijfelt, raad ik aan om een papagaai aan te schaffen. Of je moet graag de mening van jouw hond horen, wanneer je net bij de kapper vandaan komt. “Mens, ga asjeblieft terug naar de kapper en vraag hem of hij het dit keer goed doet”… Nee. Mijn hond hoeft niet te kunnen praten. Communiceren doen we zo al goed genoeg.

Kaat.

kaatspot@wordpress.com ©2012

 

Delen via:
Share this page via Facebook Share this page via Twitter
This entry was posted in Hondsdol. Bookmark the permalink.

One Response to De pratende hond

  1. Monique says:

    Kaat, tranen van het lachen en tranen van verdriet lopen over mijn wangen. Wanneer komt je boek uit? Ik wil een exemplaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


negen + 2 =